|
Egitim olgusu insanligin var olusundan bu güne insani sürekli ilgilendiren etkinlik alanlarindan biridir.Tarihin her döneminde insan, bu alanla ilgili ilerlemeler saglama zorunlulugunu sürekli hissetmistir.Insanligin gelisim sürecindeki tarihsel ve toplumsal sartlara bagli olarak egitimin yapisinda da gelismeler söz konusudur.Bilim ve teknolojideki gelismeler bilginin çok hizli sekilde artmasina neden olmustur. Bu durum bireyin kazanmak durumunda oldugu bilgi ve becerilerin de degismesini etkilemistir (Kaf, 1998).Günümüz çocuklarindan beklenen bu degisime ayak uydurmalaridir.Egitim sistemine göz attigimizda bir çok bakimdan diledigimiz boyutlarda yenilesemedigimizi görüyoruz.
Geleneksel ögretim yöntemleri ile çocuklarin yaraticilik güçlerinin gelismesi, insiyatif almalari, bagimsiz düsünmeleri, özdenetim ve sorun çözme potansiyellerinin gelistirilebilmesinin mümkün olmadigi düsünülmektedir. Örnegin, ülkelerin egitim sistemine yöneltilen en büyük elestiri çocuklarin ezberci egitimle yetistirildigidir. Ezberci ögretim sistemi herkesin yakindigi bir olgu yaraticilik ise dillerden düsmeyen bir kavramdir. Bu anlamda Türk Milli Egitimin amaçlarini çocuklarimizda nasil gerçeklestiririz sorusu pek çogumuzu ilgilendirmektedir. Ülkelerin gelecegin güvencesi olan çocuklarin sosyal , kendine güvenli, yaratici, kendini iyi ifade eden, baskalarini daha iyi dinleyen bireyler olarak yetistirilmeleri için çesitli alternatifler sunulmaktadir. Bu açidan baktigimizda, geleneksel ögretim yöntemleri yerine çagdas egitimde hangi yöntemler kullanilir diye inceledigimizde, karsimiza aktif ögretim yöntemi,
|
|