The Effect of Educational Board Games Training Programme on the Social Skill Development of the Fourth Graders

Bengü Türkoğlu

Abstract


This research was conducted to explore the effect of Educational Board Games Training Programme (EBGTP) on the social skill development of the fourth graders. EBGTP is a training programme that is based on educational board games that aim to improve the social skills of the children. The pre-test/post-test model with control group was used for the research since it is a real trial model. A total of 80 children (40 trial subjects, 40 control subjects) were included in the research. A General Information Form and the Social Skill Evaluation Scale 7–12 (SSES 7–12) were used as data collection tool. EBGTP was formulated by the investigator, in a regular and controlled manner an hour a day, two days a week, for a period of 10 weeks, corresponding to a total of 20 hours. During the data analysis, dependent group t-tests were conducted for intra-group comparisons and independent group t-tests were used for inter-group comparisons. In conclusion, EBGTP which was provided to 40 fourth graders in primary school was detected to have a significantly positive effect on the social skill development of children.

Keywords


Social skill development, Educational board games, Primary school education

Full Text:

PDF

References


Akçamete, G., & Avcıoğlu, H. (2005). Sosyal becerileri değerlendirme ölçeğinin (7-12 yas) geçerlik ve güvenirlik çalışması. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 5 (2), 61-77.

Aral, N., Gürsoy, F., & Köksal, A. (2000). Okul öncesi eğitimde oyun. İstanbul: Ya-Pa Yayın Pazarlama.

Akkök, F. (1999). İlköğretimde sosyal becerilerin gelişmesi. Ankara: Meb Yayınları.

Avcıoğlu, H. (2009). Etkinliklerle sosyal beceri öğretimi. Ankara: Kök Yayıncılık.

Brady, J. E., Newcomb, A. F., & Hartup, W. W. (1983). Context and companion’s behavior as determinants of cooperation and competition in school-age children. Journal of Experimental Child Psychology, 36(3), 396-412.

Burgess, K. B., Wojslawowicz, J. C., Rubin, K. H., Rose‐Krasnor, L., & Booth‐LaForce, C. (2006). Social information processing and coping strategies of shy/withdrawn and aggressive children: Does friendship matter? Child Development, 77(2), 371-383.

Caldarella, P., & Merrell, K. W. (1997). Common dimensions of social skills of children and adolescents: A taxonomy of positive behaviors. Social Psychology Review, 26 (2), 264-278.

Catron, C. E., & Allen, J. (2003). Early childhood curriculum a creative play model. (3. Edition). USA: Pearson Education.

Chen, Z. H., Liao, C. C., Cheng, H. N., Yeh, C. Y., & Chan, T. W. (2012). Influence of game quests on pupils' enjoyment and goal-pursuing in math learning. Educational Technology & Society, 15(2), 317-327.

Çetin, F., Bilbay A. A., & Kaymak D. A. (2003). Çocuklarda sosyal beceriler. İstanbul: Epsilon Yayıncılık.

Çoban, B., & Nacar, E. (2006). Okul öncesi eğitimde eğitsel oyunlar. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.

Çubukçu, Z., & Gültekin, M. (2006). İlköğretimde öğrencilere kazandırılması gereken sosyal beceriler. Bilig: Türk Dünyası Sosyal Bilimler Dergisi, 37, 154-174.

Darwish, D., Esquivel, G. B., Houtz, J. C., & Alfonso, V. C. (2001). Play and social skills in maltreated and non-maltreated preschoolers during peer ınteractions. Child Abuse and Neglect, 25, 13-31.

Dowrick, P. W. (1986). Social survival for children. New York: Brunner/Mazel.

Driscoll, A., & Nagel, N. G. (2008). Early childhood education, Birth-eight. (4. Edition). USA: Pearson Education.

Durualp, E. & Aral, N. (2010). Altı yaşındaki çocukların sosyal becerilerine oyun temelli sosyal beceri eğitiminin etkisinin incelenmesi. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 39: 160-172.

Durualp, E. & Aral, N. (2015). Oyun temelli sosyal beceri eğitimi. (Geliştirilmiş 2. Baskı). Ankara: Vize Basın Yayın.

Ellialtıoğlu, M. F. (2005). Okul öncesi dönemde oyun ve oyun örnekleri. İstanbul: Ya-Pa Yayın Pazarlama.

Esen, M. A. (2008). Geleneksel çocuk oyunlarının eğitimsel değeri ve unutulmaya yüz tutmuş ahıska oyunları. Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 21 (2), 357-367.

Garton, A. F., & Pratt, C. (2001). Peer assistance in children’s problem solving. British Journal of Development Psychology, 19, 307-318.

Glover-Gagnon, S., & Nagle, R. J. (2004). Relationships between peer interactive play and social competence in at-risk preschool children. Psychology in The Schools, 41 (2), 173-189.

Guralnick, M. J., Hammond, M. A., Connor, R. T., & Neville, B. (2006). Stability, change, and correlates of the peer relationships of young children with mild developmental delays. Child Development, 77 (2), 312-324.

Gül, M. (2006). Anasınıfına devam eden alt sosyo-ekonomik düzeydeki 61-72 ay arası çocuklara sembolik oyun eğitiminin genel gelişim durumlarına etkisi. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Gazi Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.

Güngör, A. (2004). Toplumsal ve duygusal gelişim. A. Ulusoy (Ed.), Gelişim ve öğrenme içinde (93-124). Ankara: Anı Yayıncılık.

Hinebaugh, J. P. (2009). A board game education. R&L Education.

Huizinga, J. (1950). Homo Ludens: A study of the play element in culture. Boston, MA: Beacon Press.

İpek, A. (1998). Eğitimde dramanın zihinsel engelli çocukların sosyal gelişimleri üzerindeki etkisinin incelenmesi. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Hacettepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.

Kalles, D., & Kanellopoulos, P. (2008). A minimax tutor for learning to play a board game. In 18th European Conference on Artificial Intelligence, workshop on Artificial Intelligence in Games, Patras, Greece (pp. 10-14).

Kılıçoğlu, M. (2006). Anasınıfı, hazırlık ve ilköğretim birinci sınıflarda okuyan görme engelli öğrencilerin oyunlarının değerlendirilmesi: Karşılaştırmalı bir araştırma. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Selçuk Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Konya.

Kırıkkaya, E. B., İşeri, Ş. & Vurkaya, G. (2010). A board game about space and solar system for primary school students. Turkish Online Journal of Education Technology, 9(2) , 1-13.

Kramer, L., & Radey, C. (1997). Improving sibling relationships among young children: A social skills training model. Family Relations, 46 (3), 237-247.

Köroğlu, E. ( 2005). Oyun çocuğu. (2. Basım). Ankara: HYB Yayıncılık.

Licciardello, C. C., Harchik, A. E. & Luiselli, J. K. (2008). Social skills intervention for children with autism during interactive play at a public elementary school. Education and Treatment of Children, 31 (1), 27-37.

Mangır, M., & Aktaş, Y. (1993). Çocuğun gelişiminde oyunun önemi. Yaşadıkça Eğitim, 26, 14-18.

Mengütoy, S. (1999). Okul öncesi ve ilkokullarda beden eğitimi ve spor. İstanbul: Tekel Ambalaj Fabrikası Yayınları.

Nicolopoulou, A. (2004). “Oyun, Bilişsel Gelişim ve Toplumsal Dünya: Piaget, Vygotsky ve Sonrası” (çev. M. T. Bağlı), Ankara.

Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, Vol. 37 (2), s.137-169.

Pehlivan, H. (2005). Oyun ve öğrenme. Ankara: Anı Yayıncılık.

Prensky, M. (2001). Fun, play and games: What makes games engaging, In Digital game-based learning, Chapter 5, McGraw-Hill, New York.

Putallaz, M., & Gottman, J. M. (1981). An interactional model of children’s entry into peer groups. Child Development, 52, 986-994.

Ramazan, O. (2013). Oyun etkinlikleri II. Çocuk ve Oyun. R. Zembat (Ed.), Erzurum: Atatürk Üniversitesi Açık Öğretim Fakültesi Yayını. http://www.ataturkuni.net/ow_userfiles/plugins/forum/attachment_1312_544130ab2055e_544130a94c0d3_%C3%87OCUK-VE-OYUN-7.pdf, Erişim Tarihi: 21.07.2015

Rubin, K. H., Fein, G., & Vandenberg, B. (1983). Play. P. H. Musser (Ed.) In Handbook of child psychology (755-834) New York: Wiley.

Rubin, K. H., Bukowski, W. M., & Laursen, B. (2011). Handbook of peer interactions, relationships, and groups. Guilford Press.

Shapira, A. & Madsen, M. (1974). Between and within group cooperation and competition among Kibbutz and Non-Kibbutz children. Developmental Psychology, 10, 140-145.

Seyrek, H., & Sun, M. (2010). Okul öncesi eğitiminde oyun. İzmir: Müzik Eserleri Yayınları.

Swindells, D. & Stagnitti, K. (2006). Pretend play and parents’ view of social competence: The construct validity of the child-initiated pretend play. Australian Occupational Therapy Journal, 53, 314-324.

Şahin, H. M. (2006). Okul öncesi eğitimde eğitsel oyunlar. Ankara: Nobel YayınDağıtım.

Türkoğlu, B. (2016). Oyun temelli bilişsel gelişim programının 60-72 aylık çocukların bilişsel gelişimine etkisi. Uluslararası Eğitim Bilimleri Dergisi, 3(6), 50-68.

Walsh, G., Sproule, L., McGuinness, C., Trew, K., Rafferty, H., & Sheehy, N. (2006). An appropriate curriculum for 4-5-year-old children ın northern ıreland: comparing play-based and formal approaches. Early Years: An International Journal of Research and Development, 26 (2), 201-221.

Westwood, P. (1993). Commonsense methods for children with special needs. London: Routledge.

Yen, S. J., Chou, C. W., Chen, J. C., Wu, I. C., & Kao, K. Y. (2015). Design and implementation of Chinese dark chess programs. Computational Intelligence and AI in Games, 7(1), 66-74.


Refbacks

  • There are currently no refbacks.




Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.

 

 

 

Creative Commons License
Elementary Education Online is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.

ISSN: 1305-3515