Ortaokul Öğretmenlerinin Örgütsel Muhalefet Davranışlarına İlişkin Görüşleri: İzmir İli Buca Merkez İlçesi Örneği

Tijen Akada, Kadir Beycioğlu

Abstract


Bu araştırma, İzmir ili Buca merkez ilçesindeki kamu ortaokullarında görevli öğretmenlerin örgütsel muhalefet davranışlarına ilişkin görüşlerini ortaya çıkarmayı amaçlamıştır.  Öğretmenlerin okul müdürlerine gösterdikleri muhalif davranışlarına ilişkin görüşleri cinsiyet, sendika üyesi olup olmadıkları, eğitim düzeyleri ve sosyal medyayı kullanıp kullanmadıkları açılarından incelenmiştir. Öğretmenlerin muhalefet davranışlarının ortalaması “ara sıra”, okul müdürlerine gösterdikleri açık muhalefet davranışları da “çoğunlukla” düzeyinde bulunmuştur. Katılımcıların örtük muhalefet ve bilgi uçurma davranışlarının ortalaması da “ara sıra” düzeyinde bulunmaktadır. Öğretmenlerin cinsiyeti onların açık muhalefet, örtük muhalefet ve bilgi uçurma davranış biçimlerinde anlamlı bir farklılık yaratmamaktadır. Öğretmenlerin sendika üyeliği onların yukarıya muhalefet ve örtük muhalefet davranışlarında anlamlı bir fark yaratmamakla birlikte, bilgi uçurma davranışlarında anlamlı bir farklılık yaratmaktadır. Öğretmenlerin eğitim düzeyleri onların açık muhalefet ve haber uçurma davranış biçimlerinde anlamlı bir fark yaratmamakta ancak örtük muhalefet davranışlarında anlamlı bir fark yaratmaktadır. Öğretmenlerin sosyal medya kullanmaları açısından ise sosyal medya kullanan ve kullanmayan öğretmenlerin benzer muhalefet davranışları sergilediği görülmektedir.


Full Text:

PDF (Türkçe)

References


Aktan, C. C. (2006). Organizasyonlarda Yanlış Uygulamalara Karşı Bir Sivil Erdem, Ahlaki Tepki ve Vicdani Red Davranışı: Whistleblowing. Mercek Dergisi, 1-13.

Aydın, M. (2010). Eğitim Yönetimi (9. Baskı). Ankara: Hatipoğlu Basım ve Yayım Sanayi.

Burns, R. W. ve DiPaola, M. F. (2013).“A study of organizational justice, organizational citizenship behavior, and student achievement in high schools,” American Secondary Education. 42 (1), 4-23.

Burns, T. ve Wagner, C. (2013). Organizational Dissent. Principal Leadership 14 (4), 28-32.

Cortina, L. M. ve Magley, V. J. (2003). Raising voice, risking retaliation: Events following mistreatment in the workplace. Journal of Occupational Health Psychology, 8, 247-265.

Croucher, S. M. Kassing J. W. ve Diers-Lawson A. R. (2013). Moving toward an interactive perspective of organizational dissent: Accuracy, coherence, and discrepancy in self- and other-reports. Management Communication Quarterly, 27, 425-442.

Dağlı, A. ve Ağalday, B. (2014). Öğretmenlerin örgütsel muhalefetin sonuçlarına ilişkin görüşleri. Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, 2 (2/1), 170-182.

De Dreu, C. K. W. ve West, M. A. (2001). Minority Dissent and Team Innovation: The Importance of Participation in Decision Making. Journal of Applied Psychology, 86 (6), 1191-1201.

Detert, J. R., ve Edmondson, A.C. (2011). Implicit Voice Theories: Taken-for-granted Rules of Self-censorship at Work. Academy of Management Journal, 54, 461–488.

Farrell, D. (1983). Exit, voice, loyalty, and neglect as responses to job dissatisfaction: A multidimensional scaling study. Academy of Management Journal, 26, 596-606.

Freeman, R. B., ve Medoff, J. L. (1984). What Do Unions Do?. New York: Basic Books.

Garner, J. T. (2006). When things go wrong at work: expressions of organizational dissent as interpersonal ınfluence. Yayınlanmamış doktora tezi. Texas Christian University. Texas.

Gossett, L. M. ve Kilker, J. (2006). My job sucks. Examining counterinstitutional web

sites as locations for organizational member voice, dissent and resistance. Management Communication Quarterly, (20), 63-82.

Graham, J. W. (1986). Principled organizational dissent: a theoretical essay. Research in Organizational Behavior, 8, 1-52.

Hegstrom, T. G. (1995). Focus on organizational dissent: A functionalist response to

criticism. In J. Lehtonen (Ed.) Critical perspectives on communication research

and pedagogy (pp. 83-94). St. Ingbert, Germany: Rohrig University Press.

Karasar, N. (2012). Bilimsel Araştırma Yöntemi (24. Basım). Ankara: Nobel Yayıncılık.

Kassing, J. W. (1997a). Articulating, antagonizing, and displacing: a model of employee dissent. Communication Studies, 48, 311-332.

Kassing, J. W. (1997b). Development and validation of the organizational dissent scale. Yayımlanmamış doktora tezi. Kent State University.

Kassing, J. W. (1998). Development and validation of the organizational dissent scale. Management Communication Quarterly, 12 (2), 183- 229.

Kassing, J. W. (2002). Speaking up: identifying employees’ upward dissent strategies. Management Communication Quarterly, 16 (2) , 187–209.

Kassing, J. W. (2007). Going around the boss: exploring the consequences of circumvention. Management Communication Quarterly, 21, 55-74.

Kassing, J. W. (2008). Consider this: a comparison of factors contributing to expressions of employee dissent. Communication Quarterly, 56, 342-355.

Kassing, J. W. (2011). Dissent in organizations. [Kitap tetkiki Dissent in organizations]. Journal of Communication, 61, E9–E12.

Kassing, J. W. ve Armstrong, T. A. (2002). Someone’s going to hear about this: Examining the association between dissent-triggering events and employees’ dissent expression. Management Communication Quarterly, 16, 39-65.

Kassing, J. W. ve Avtgis, T. A. (1999). Examining the relationship between organizational dissent and aggressive communication. Management Communication Quarterly, 13 (1), 76-91.

Miceli, M. P. ve Near, J. P. (2002). What makes whistle-blowers effective? Three field studies. Human Relations, 55 (4), 455-479.

Özdemir, M. (2010). Ankara İli Kamu Genel Liselerinde Görev Yapan Yönetici ve Öğretmenlerin Örgütsel Muhalefete İlişkin Görüşleri. Yayınlanmamış doktora tezi, Ankara.

Schachter, S. (1951). Deviation, rejection and communication. Journal of Abnormal Social Psychology, 4, 190-207.

Severance, E. L. (2012). The Gender Dynamics of Dissent in Organisations. Yayınlanmamış Doktora Tezi. University of Maryland. College Park.

Sims, R. L. ve Keenan, J. P. (1998). Predictors of External Whistleblowing: Organizational and Intrapersonal Variables. Journal of Business Ethics, 17, 411-421.

Sprague, J. A. ve Ruud, G. L. (1988). Boat-Rocking in the High Technology Culture. American Behavioral Scientist, 32. 169-193.

Vangel, K. (2011). Employee Responses to Job Dissatisfaction. Schmidt Labor Research Center Seminar Paper Series. University of Rhode Island. http://www.uri.edu/research/lrc/research/papers/Vangel-Commitment.pdf adresinden 5 Nisan 2015 tarihinde indirilmiştir.

Yıldız, K. (2013). Örgütsel Bağlılık ile Örgütsel Sinizm ve Örgütsel Muhalefet Arasındaki İlişki. Turkish Studies, 8 (6), 853-879.

Zhuang, J. (2002). Whistle-Blowing and Peer Reporting: A Cross-Cultural Comparison of Canadians And Chinese. Unpublished Master Thesis. Lethbridge Üniversitesi, Alberta, Kanada.


Refbacks

  • There are currently no refbacks.




Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.

 

 

 

Creative Commons License
Elementary Education Online is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.

ISSN: 1305-3515