Okulöncesi Dönemde Anlatı Tiyatrosu ile Alıcı Dil Gelişimi

Ozan Cihat Yalçınkaya, Ömer Adıgüzel

Öz


Bu araştırmanın amacı, okulöncesi etkinliklerinde anlatı tiyatrosunun alıcı dil gelişimine etkisini incelemektir. Gerçek deneme modeli ön test - son test kontrol gruplu modelin kullanıldığı araştırmanın çalışma grubunu 2012-2013 eğitim-öğretim yılı Ankara ili, Yenimahalle ilçesi okulöncesi bir eğitim kurumundaki 42-66 aylık 8 kız ve 10 erkek toplam 18 öğrenci oluşturmaktadır. Yansız olarak atanan 9’ar kişilik iki gruptan birine deney grubu olarak, oluşturulan anlatı tiyatrosu eğitimi etkinlikleri uygulanırken diğer gruba kontrol grubu olarak klasik anlatım yöntemi olarak hikâye anlatımının kullanıldığı etkinlikler uygulanmıştır. Araştırmanın ön test ve son test puanlaması alıcı dil düzeyini belirleyen “Peabody Resim Kelime Testi” ile yapılmış ve test sonuçları SPSS 13.00 paket programı kullanılarak değerlendirilmiştir. Ayrıca bu puanlamaları desteklemek amacı ile tasarlanan standart gözlem formları kullanılmıştır. Uygulamalardan elde edilen sonuçlara göre deney ve kontrol gruplarının son test toplam puanları arasında anlamlı bir fark olduğu ve bu farkın anlatı tiyatrosu yönteminin uygulandığı deney grubu lehine olduğu görülmüştür. Gözlem formlarından elde edilen veriler bu sonucu destekler niteliktedir. Bu sonuç dikkate alındığında, anlatı tiyatrosu yöntemi öğrencilerin, alıcı dil gelişimi üzerinde önemli bir etkiye sahiptir. Bu bakımdan eğer ulaşılmak istenen kazanım dil gelişimini özellikle de sözcük dağarcığını geliştirme yönünden alıcı dil gelişimini amaçlıyorsa anlatı tiyatrosu kullanabileceğimiz en iyi yöntemlerin başında gelmektedir.


Tam Metin:

PDF

Referanslar


Adıgüzel, Ö. (2013). Eğitimde yaratıcı drama (3. Baskı). Ankara: Pegem Akademi

Yayınları.

Bektaş, H. (2010). Okulöncesi öğretmenlerinin Türkçe dil etkinliklerinde kullandıkları

hikaye anlatımı yöntemlerinin incelenmesi: Karaman ili örneği. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi. Selçuk Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü.

Brewer, J. A. (2001). Introduction to early childhood education (Fourth Edition).

Needham Heights: Allyn & Bacon.

Cohen, R. J., Swerdlik, M. E., & Phillips, S. M. (1996). Psychological testing and

assessment (Third Edition). California: Mayfield Publishing Company.

Demir, C., & Yapıcı, M. (2007). Anadili olarak Türkçenin öğretimi ve sorunları. Afyon

Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 9(2), 177-192.

Demir, S. (2011). Okulöncesi dönemde dil gelişimi ve sorunları. Gazi Üniversitesi

Türkçe Araştırmaları Akademik Öğrenci Dergisi, 1(1), 38-49.

Demirel, Ö. (2011). Eğitimde program geliştirme (15. Baskı). Ankara: Pegem

Akademi Yayınları.

Drury, N. (1996).Şamanizm. (Çev. Erkan Şimşek). İstanbul: Okyanus Yayıncılık.

Greene, A. (1996). Storytelling (Third Edition). London: Libraries Unlimited.

Haven, K. F. (2000). Super simple storytelling. Colarado: Teacher Ideas Press.

Isabell, R., Sobol, J., Lindauer, L., & Lowrance, A. (2004). The effects of storytelling

and story reading on the oral language complexity and story comprehension of young children. Early Childhood Education Journal, 32(3), 157-163.

Karacan, E. (2000). Bebeklerde ve çocuklarda dil gelişimi. Klinik Psikiyatri, 3, 263-

Karasar, N. (1995). Araştırmalarda rapor hazırlama. Ankara: 3A Araştırma Eğitim

Danışmanlık.

Karasar, N. (1982). Bilimsel araştırma yöntemi. Ankara: Matbaş Matbaacılık.

Kurnaz, F. B. (2006). Peabody Resim Kelime Testinin madde yanlılığı açısından

incelenmesi. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.

Milli Eğitim Bakanlığı (MEB). (2013). Web: mebk12. meb. gov. tr/ meb_iys.../

5_ okulncesetmnedr.doc adresinden 02 Mart 2013 tarihinde alınmıştır.

Özer, B. (2009). Kültür sanat mimarlık (Beşinci Baskı). İstanbul: Yem Yayınları.

Özgüven, İ. E. (2007). Psikolojik testler. Ankara: Pdrem Yayınları.

Partridge, G. E. (1913). Storytelling and education. The storytellers, six months with

the storyteller’sm. New York: The Storyteller’s Company, 1(1),19-24.

Sağlam, T. (2004). Dramatik eğitim: Araç mı? Amaç Mı? Ankara Üniversitesi Tiyatro

Araştırmaları Dergisi. 17, 4-21.

Simpson, J.A., & Weiner, E.S.C. (1989). The Oxford English dictionary (Second

Edition). Oxford: Claredon Press.

Speaker, K. M., Taylor, D., & Kamen, R. (2004). Storytelling: Enchancing language

acquisition in young children. Education Journal, 125(1), 3-14.

Sümbüloğlu, K., & Sümbüloğlu, V. (1987). Biyoistatistik. Ankara: Çağ Matbaası.

Wright, A. (1995). Storytelling with children. Oxford: Oxford University Press.

Yalçınkaya C. (2014). Anlatı Tiyatrosu’nun Okulöncesinde (48-66 Ay) Alıcı Dil Gelişimine Etkisi Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.

Yavuzer, H. (2012). Çocuk psikolojisi (34. Baskı). İstanbul: Remzi Kitapevi.

Yıldırım, A., & Şimşek, H. (2011). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri.


Refback'ler

  • Şu halde refbacks yoktur.




Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.

 

 

 

Creative Commons Lisansı

İlköğretim Online Dergisi Creative Commons Alıntı-Gayriticari 4.0 Uluslararası Lisansı ile lisanslanmıştır.

ISSN: 1305-3515